ฉันเป็นพนักงานต้อนรับที่คลินิก วันวาเลนไทน์ที่ผ่านมา พอขับรถไปถึงที่ทำงานก็เห็นชายลึกลับเดินไปมาท่าทางกระสับกระส่าย ในมือถือกล่องใบหนึ่ง ขณะฉันก้าวลงจากรถ เขาก็พุ่งตรงเข้ามาหาพร้อมกับพูดอย่างสุภาพว่า “ผมเตรียมของไว้ให้ครับ”

ฉันมือสั่นขณะเปิดกล่องที่ได้มาด้วยความตื่นเต้น

ในนั้นคือตัวอย่างปัสสาวะที่ส่งตรวจ

ชายคนหนึ่งขับรถตกคูน้ำ แต่โชคดีที่มี ชาวนาผ่านมาช่วย เขาผูกม้าชื่อบัดดี โยงเข้ากับรถที่จมอยู่ในน้ำ จากนั้นตะโกนสั่งว่า “เนลลี ลากให้เต็มที่” เจ้าบัดดีไม่ขยับตัว

“ลากสิ บูสเตอร์” บัดดีก็ยังไม่ขยับ

“ลากสิ โกโก้” บัดดียังเฉย

กระทั่งชาวนาผู้อารีตะโกนว่า “บัดดี ลาก สุดแรงเกิดเลย” เจ้าบัดดีก็ลากรถขึ้นจากคูน้ำ ทันที

เจ้าของรถสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าทำไมชาวนาจึงเรียกชื่อม้าผิดๆ

“บัดดีเป็นม้าตาบอด” เจ้าของม้าอธิบาย “ถ้าคิดว่ากำลังลากรถอยู่ตัวเดียว มันจะไม่ออกแรงเด็ดขาด”

ขณะฉันนั่งทำงาน อยู่หน้าคอมพิว เตอร์ในบ้านซึ่งเป็น สำนักงานด้วย ลูกชาย วัยเก้าขวบเดินเข้ามา ถามว่าฉันมีอาชีพอะไร

“แม่เป็นที่ปรึกษาจ้ะ” ฉันตอบ

“ที่ปรึกษาเป็นอย่างไรครับ”

“คือคนที่มีหน้าที่สังเกตว่าคนอื่นทำงาน กันอย่างไร แล้วบอกพวกเขาว่ามีวิธีไหน บ้างที่จะช่วยให้ทำงานได้ดีขึ้น”

“ในห้องผมก็มีคนนิสัยแบบนี้เหมือนกัน” ลูกชายบอก “แต่เราเรียกว่าพวกสาระแนครับ”

หลังแปรงฟัน ดิฉันชวนลูกสาววัยสี่ขวบยิ้มให้กระจกเพื่อตรวจความสะอาด ดิฉันพยายามให้กำลังใจลูกที่ทำหน้างอเป็นจวักเมื่อเห็นฟันผุของตัวเองตรงหน้า “ตอนนี้หนูยังมีฟันน้ำนมอยู่ ที่เป็นรอยผุดำๆเดี๋ยวก็งอกใหม่ได้”

ลูกสาวทำหน้าว่าเข้าใจก่อนตอบอย่างเนือยๆว่า “สีขาวๆน่ะฟันน้ำนม แต่ที่เป็นสีดำๆ เขาเรียกว่าฟันช็อกโกแลตค่ะแม่”

รถของสแตนลีย์ อาร์. ซีเกลถูกชนท้ายขณะจอดติดไฟแดง ตำรวจได้รับรายงานว่าผู้ขับขี่รถคันที่มาชนนั้นไม่ได้มองข้างหน้าเพราะมัวแต่ดูกระดาษที่ถือในมือ และที่อยู่นั้นคือสำนักงานที่เขาต้องไปติดต่อเพื่อเรียนรู้วิธีขับรถให้ปลอดภัยตามคำสั่งศาล

ข ณะนายหน้าค้าหุ้นคนหนึ่งก้าวลงจากรถเก๋งคันหรู ทันใดนั้น มีรถอีกคันแล่นมาชนประตูที่เปิดคาจนหลุดกระเด็นไป พอตำรวจมาถึง นายหน้าก็อาละวาดสุดขีด

“รู้ไหมว่ารถคันนี้ราคาเท่าไหร่” เขาตะโกน

“คุณครับ ใจเย็นๆก่อน” ตำรวจพยายาม ระงับอารมณ์ผู้เสียหาย “คุณมัวพะวงกับรถจนลืมสังเกตไปว่าแขนซ้ายคุณขาดไปแล้ว”

นายหน้าค้าหุ้นหันมามองแขนซ้ายของตน แล้วตะโกนสุดเสียง “นาฬิกาโรเล็กซ์ของผมหายไปไหน”