สัตว์เลี้ยงแสนวิเศษ

ยิววัย 39 เกิดความคิดนี้ตอนพาบั๊กซี ออกไปเดินเล่นที่ชายหาดแล้วมาพบรูปปั้น นักโต้คลื่น ยิวจับเจ้าสุนัขยืนบนกระดานโต้ คลื่นเพื่อถ่ายภาพ ภาพที่เห็นดูเป็นธรรมชาติ จนเขาเกิดแรงบันดาลใจให้ลงมือทำในขั้น ต่อไป ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็ออกเล่นโต้คลื่นบน กระดานเดียวกัน

“ครั้งแรกที่เราพุ้ยน้ำพากระดานออกไป” ยิวกล่าว “บั๊กซีวิ่งไปยืนหน้ากระดานในท่า แฮงเทน หรือท่าเกาะขอบกระดานด้วยนิ้ว เท้าทั้งสิบ” (อันที่จริงเป็นแปดนิ้ว เพราะ อุ้งเท้าสุนัขมีข้างละสี่นิ้ว)

ทั้งคู่ทะยานไปบนกระดานโต้คลื่นแบบ ยาวซึ่งเคลือบด้วยยางขนาด 3.3 เมตร “การมียางเคลือบช่วยให้บั๊กซีเกาะได้มั่น คงกว่า” ยิวกล่าว ใครว่าเจ้าสุนัขรังเกียจ การถูกคลื่นซัดตกทะเล บั๊กซีชอบน้ำและ ว่ายเก่งจนยิวตามไม่ทันต่างหาก

บั๊กซีไม่ได้ร่าเริงเสมอไป สองวันหลัง ยิวซึ่งเป็นแพทย์ด้านเวชศาสตร์ฉุกเฉินรับ ลูกสุนัขอายุสามเดือนตัวนี้จาก สถานสงเคราะห์สัตว์มาเลี้ยง บั๊กซีเป็นโรคหลอดลมอักเสบ ซึ่งลุกลามเป็นโรคปอดบวม ยิวรีบพาเจ้าปั๊ก ไปห้องเวชบำบัดวิกฤตของโรงพยาบาลสัตว์ แห่งหนึ่ง แล้วให้อยู่รักษาตัวจนกระทั่งเขา ไม่สามารถจ่ายให้มันอยู่ต่อได้อีก บั๊กซียัง ต้องรับการรักษาต่อไป ดังนั้น ยิวจึงสร้าง ห้องเวชบำบัดวิกฤตขึ้นเองในอพาร์ตเมนต์ เขาใช้พลาสติกคลุมตู้ปลาเปล่าสำหรับการ พ่นละอองยาและให้ยาปฏิชีวนะทางเส้น เลือดแก่ลูกสุนัขที่กำลังป่วย แล้วบั๊กซีก็หาย ป่วยในที่สุด

ตั้งแต่นั้นมา ทั้งหมอและสุนัขไม่อาจ พรากจากกัน “การช่วยชีวิตบั๊กซีสร้างความ ไว้วางใจอย่างไม่มีเงื่อนไขระหว่างเรา” ยิว กล่าว “เจ้าปั๊กรู้ว่าผมจะดูแลมันไม่ว่าจะเกิด อะไรขึ้น”

นั่นอาจเป็นสิ่งเสริมสร้างแรงใจให้บั๊กซี ทั้งคู่โต้คลื่นด้วยกันทุกสัปดาห์และเล่นกีฬา เสี่ยงๆชนิดอื่นด้วยกัน รวมทั้งการดิ่งพสุธา เมื่อสองปีก่อน ในงานแต่งงานของยิวกับ ไอมี คิม ทันตแพทย์ บั๊กซีในชุดทักซีโดนำ แหวนซึ่งสอดไว้ในหมอนบนหลังมันเดินเข้า มาในพิธี

บั๊กซีกับยิวเลิกดิ่งพสุธาตามคำขอร้อง ของเจ้าสาว แต่การเล่นโต้คลื่นนั้นไม่มีวัน เสียล่ะ ยิวกล่าวว่า “ผมอยากให้สุนัขตัวนี้มี ความสุขเช่นเดียวกับที่ผมมีในชีวิต”

ขี่ม้ารักษาโรค

ม้าตอนสีน้ำตาลแดงที่มีขาข้างหนึ่งสี ขาวเหมือนสวมถุงเท้าและมีแถบสีขาวลาก ลงมาตามจมูกที่ชื่อร็อกกีเป็นม้าที่คุมยาก บางครั้งมันก็สร้างปัญหาให้แก่นักขี่มาก ประสบการณ์ ซูแอน สเตนเจอร์ ชาวเมือง วอร์เดน รัฐมอนแทนา ผู้เป็นเจ้าของ กล่าว ว่า มัน “ไฮเปอร์และไม่อยู่สุขตั้งแต่เกิด”

ไบลี ลูกสาววัยห้าขวบของสเตนเจอร์ไม่ น่าจะเหมาะกับร็อกกีผู้ปราดเปรียว ไบลีซึ่งได้ รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคลมชักเมื่ออายุสาม ขวบมีอาการชักวันละหลายครั้งเป็นประจำ แต่ แม่หนูน้อยชอบการแข่งขันขี่ม้าอ้อมถังเป็น ชีวิตจิตใจ ซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับครอบครัว ที่มีแต่เรื่องม้าและการแข่งขันโรดีโอ (ย่าของ เธอจัดแสดงม้าพันธุ์แอปปาลูซา พ่อเธอขี่วัว สมัยอยู่มัธยมปลาย และแม่เธอก็แข่งขี่ม้า อ้อมถัง)

เมื่อสกูตที ม้าของไบลีป่วยระหว่างการ แข่งขันวันหนึ่ง เด็กหญิงตัวน้อยขอขี่ร็อกกี ตอนแรกแม่ไม่เห็นด้วย “ฉันกลัวว่าลูกอาจ บังคับมันไม่ได้” ซูแอนกล่าว แต่เมื่อไบลีอยู่ บนอาน ร็อกกีเปลี่ยนไปเหมือนม้าคนละตัว มันวิ่งอย่างนุ่มนวลโดยตอบสนองต่อการ บังคับของผู้ขี่ตัวน้อยและโจนทะยานลดลง

ไบลีเปลี่ยนไปเช่นกัน ช่วงหลายเดือน หลังจากนั้น ขณะเธอได้ขี่ร็อกกีต่อไป เธอมี อาการลมชักไม่กี่ครั้ง เมื่ิอขี่ร็อกกี เธอจะสงบ

ทั้งม้าและผู้ขี่เหมาะสมกันจนต่างทำให้ อีกฝ่ายสงบลงได้ แม้แต่ในเหตุการณ์ที่น่า ตื่นตระหนก ครั้งหนึ่งขณะสวมบังเหียนให้ ร็อกกี ไบลีล้มลงชักอยู่บนพื้นตรงระหว่าง ขาหน้าของร็อกกี ม้าบางตัวอาจยกขาหน้า ขึ้นหรือแม้แต่เหยียบเธอ แต่ร็อกกียังคงสงบ ที่จริง มันยืนคร่อมไบลีเหมือนทหารรักษา การณ์กระทั่งซูแอนมาถึงตัวลูกสาว

เดือนมกราคม 2550 ไบลีได้รับการผ่าตัด สมองเพื่อรักษาอาการชัก เมื่อถึงช่วงวันหยุด วันรำลึกวีรชน เธอมีอาการดีขึ้นมากจนอยาก ขี่ร็อกกีในการแข่งขันที่มอนแทนา ทั้งคู่เข้า แข่งจนได้รางวัลสองวันติดต่อกัน

แต่ละปีที่ผ่านไป ความผูกพันระหว่าง เด็กหญิงกับม้าแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ “มันรู้ว่า ฉันตัวเล็กและแข่งเองไม่ไหวแน่” ไบลีซึ่งตอน นี้อายุ 12 ขวบเล่า “ดังนั้น มันจึงจัดการเอง แล้วเราก็แค่วิ่งไป”