ประมาณร้อยละ 90 ของความรู้ ผมได้มาจากการอ่าน เพราะเป็นวิธีหาความรู้ใส่ตัวที่ง่ายที่สุด สะดวกที่สุด และประหยัดที่สุด ที่ผมมาเขียนหนังสือได้หลายๆเล่มก็เพราะความรักในการอ่าน โดยมีหนังสือพุทธศาสนาในฐานะเป็นรากฐานของวิทยาศาสตร์ของพระอาจารย์ประยุทธ์ ปยุตโต เป็นหนังสือที่สร้างแรงบันดาลใจให้ผมเขียนหนังสือแนวธรรมะวิทยาศาสตร์ โดยก่อนเขียนต้องหาข้อมูลใน เรื่องนั้นมากพอสมควร อย่างเช่น ตอนเขียนหนัง สือเจาะตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ผมต้อง ไปหาหนังสือเชิงพงศาวดารและประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเรื่องดังกล่าวมาอ่านเกือบ 50 เล่ม หรือตอนที่เขียน ไอน์สไตน์พบพระพุทธเจ้าเห็น ผมอ่าน หนังสือเกี่ยวกับไอน์สไตน์ไปประมาณ 30 เล่ม

ผมอ่านทุกหมวดโดยที่สนใจเป็นพิเศษจะเป็นหมวดจิตวิทยา ปรัชญา ธรรมะ และวิทยาศาสตร์ ผมเรียนจบปริญญาโททางจิตวิทยา และรู้สึกว่าจิตวิทยาตะวันตกเปรียบเสมือนจิ๊กซอว์ตัวกลางที่ด้านหนึ่งสามารถเชื่อมเข้ากับวิทยาศาสตร์และอีกด้านเชื่อมกับพุทธศาสตร์ได้ หากเรานำศาสตร์ทั้งสามสาขานี้มาอธิบายอย่างผสมกลมกลืน อาจทำให้เข้าใจธรรมะและวิทยาศาสตร์ในมุมมองใหม่ๆที่มีเหตุมีผล หมวดที่ไม่ค่อยได้อ่านคือเรื่องสั้นหรือนวนิยาย เพราะอ่านมามากสมัยเป็นนัก เรียนนักศึกษา ตอนนี้ต้องการงานเขียนแบบสม จริง โดยเฉพาะความจริงแท้ต่างๆทั้งทางกายภาพ และทางจิต ผมจึงหันไปอ่านหนังสือหนักๆอย่างทฤษฎีควอนตัมหรือทฤษฎีไร้ระเบียบ ในทางจิตก็ลงลึกไปทั้งจิตวิทยาตะวันตกและตะวันออก

ล่าสุด ผมเพิ่งอ่านหนังสือของท่านกฤษณะ มูรติ “สมองใหม่The Ending of Time” ซึ่งท่านสนทนากับศาสตราจารย์ ดร. เดวิด โบฮ์ม โดยพยายามอธิบายถึงความลับของเวลาและปัจจุบันขณะ อีกเล่มคือจุดเปลี่ยนแห่งศตวรรษ ของฟริตจ็อฟ คาปร้า ซึ่งเป็นการเชื่อมโยงเปรียบเทียบวิทยา ศาสตร์กับศาสตร์ในโลกตะวันออก นอก จากนี้มีเรื่อง แสงกับทฤษฎีควอนตัม ที่ผมสนใจเพราะแสงเป็นตัวคุมเวลา หากเราเข้าใจเรื่องแสงมากพอก็จะเปิดเผยความลับของเวลาได้ด้วย ตอนนี้ ผมกำลังสนใจเรื่องความจริงแท้ของเวลา การทะลุมิติ การข้ามเวลา และคิดว่าจะเขียนหนังสือแนวนี้ในช่วงปีหน้าจึงหาหนังสือแนวนี้มาอ่านอยู่ตลอด

ในโลกยุคแห่งข่าวสารข้อมูล ใครที่ไม่รักการอ่านหรืออ่านไม่เป็นจะเสียเปรียบมาก เพราะทุกคนมีโอกาสเข้าถึงข้อมูลทั้งหมดได้เท่าเทียมกัน เพียงแต่ว่าใครจะสามารถอ่านได้มากกว่าและมีประสิทธิภาพสูงกว่า