คืนหนึ่งในฤดูหนาวที่เซี่ยงไฮ้ ผมเดินไปตามถนนกวางตุ้งในเขตเมืองเก่า สายฝนที่เย็นจัดทำให้ผมต้องรีบหาร้านกินอาหารมื้อค่ำ แล้วผมก็พุ่งเข้าร้านหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะเป็นที่นิยม แต่เมื่อได้ที่นั่ง ผมจึงตระหนักว่าร้านนั้นอาจไม่ใช่ร้านดังอย่างที่คิด เพราะเจ้าของร้านเป็นครอบครัวขยายซึ่งเฉพาะสมาชิกในครอบครัวก็นั่งกันเกือบเต็มร้านแล้ว บางคนนั่งเล่นไพ่ที่โต๊ะถัดไปด้วยซ้ำ

แล้วเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็นำรายการอาหารมาให้ แต่เป็นภาษาจีนทั้งหมด ผมเกือบจะยักไหล่ขอโทษแล้ว แต่เธอกลับยื่นหนังสือเล่มหนึ่งมาให้ นั่นคือ พจนานุกรมสำนวนสังคมนิยมจีนศตวรรษที่ 20 ภาษาจีน-อังกฤษ ดูเหมือนผมจะต้องดูตัวหนังสือในรายการอาหารแล้วเทียบกับตัวหนังสือในพจนานุกรมเพื่อจะได้รู้ว่าอาหารชั้นเลิศในรายการนั้นคืออะไร

พจนานุกรมเล่มนั้นค่อนข้างหนา ผมสุ่มเปิดดู ลองอ่านคำหนึ่ง มีตัวอักษรกลุ่มหนึ่งแปลว่า �สมาคมชาวแมนจูเหนือต่อต้านญี่ปุ่น� แต่ไม่เห็นมีในรายการอาหาร

ตัวอักษรอีกกลุ่มแปลว่า "กองกำลังเสฉวนเพื่อลงโทษประธานาธิบดีหยวน" ผมลองเปิดอีกหน้า เห็นคำหนึ่งยาวมากแปลว่า "ขบวนการการศึกษาเชิงอุดมการณ์แบบใหม่ในกองทัพบกโดยใช้วิธีแสดงความเห็นใจและตรวจร่างกายสามอย่าง"

น่าสนใจ แล้วผมจะสั่งให้เสิร์ฟพร้อมซอสหอยนางรมได้ไหม

บริกรหญิงคนนั้นเดินกลับมา ดูท่าทางมั่นใจว่าเวลาสองสามนาทีที่ให้คงนานพอที่ผมจะตัดสินใจได้แล้วว่าอยากกินอะไร และนานพอ ที่ผมจะรู้ภาษาจีนแล้ว

เอาละ ผมคงต้องใช้ภาษาใบ้ ผมส่งเสียงเหมือนไก่และทำท่าบอกใบ้เพื่อจะสั่งก๋วยเตี๋ยว แล้วผมก็ใช้ท่าทางกับการชี้เพื่อขอสั่งกุ้ง หรือผัก หรือไก่ ผมอยากสั่งก๋วยเตี๋ยวไก่ใส่ผัก เวลาเราสั่งอาหารอะไรก็น่าจะได้อย่างนั้นหรือไม่ก็ใกล้เคียง แล้วผมก็ได้กุ้งมาหนึ่งจาน ส่วนอีกจานใส่เส้นก๋วยเตี๋ยว ไก่ กับผัก บริกรหญิงคนนั้นคงอยากบอกว่ากินอาหารเหล่านั้นด้วยกันจะดีกว่า แต่เอาเถอะ ขอให้ฝรั่งบ้าๆคนนี้ได้กินอะไรที่เขาอยากกินเถิด

ผมรู้สึกโล่งอกที่ไม่ได้สั่ง "กองกำลังเสฉวนเพื่อลงโทษประธานาธิบดีหยวน" มากิน เพราะมันอาจย่อยยากก็ได้