เรากินส้มที่บุดดาพอยต์ซึ่งอยู่สูงเหนือเมืองทิมพูภายใต้ท้องฟ้าสีคราม เบื้องล่างเป็นภาพหุบเขาแผ่กว้าง ทาชิไกด์ของฉันอธิบายเรื่องที่ซับดรุง งาวัง นัม เกล สังฆราชาที่ได้รับการยกย่องสรรเสริญผู้รวบรวมภูฏานเป็นหนึ่งเดียว เดินทางข้ามเทือกเขาที่ห่มด้วยหิมะแห่งนั้นโดยมีชาวทิเบต ไล่ตามมาติดๆในช่วงทศวรรษ 1600 ฉันสูดอากาศฤดูหนาวอันสดชื่นช้าๆ แม้จะเหนื่อยยากแค่ไหน แต่ฉันก็มาถึงภูฏานจนได้ ฉันใช้เวลาเพียง 30 ปีกับการตัดสินใจอย่างปัจจุบัน ทันด่วนครั้งเดียวที่จะมาที่นี่กลางฤดูหนาว

การมาเที่ยวภูฏานช่วงฤดูหนาวไม่เหมาะกับคนใจเสาะหรือผู้ที่สุขภาพไม่สู้ดี แต่สำหรับผู้ที่ปรารถนาจะเสี่ยงกับความยากลำบากชั่วครั้งชั่วคราว อาณาจักรในเทือกเขาหิมาลัย อันน่าพิศวงแห่งนี้จะมอบช่วงเวลาอันล้ำค่าอย่างที่จุดหมายสำหรับท่องเที่ยวช่วงวันหยุดยอดนิยมอื่นๆในเอเชียไม่อาจเทียบได้ การเดินทางของฉันเป็นจุดสูงสุดของการหลงใหลในภูฏานมานานกว่าสามทศวรรษ โดยเริ่มต้นจากการปลาบปลื้มสมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี ซิงเก วังชุก กษัตริย์องค์ที่สี่ ตั้งแต่สมัยฉันยังเป็นเด็กนักเรียน

ฉันขนเครื่องกันหนาวและของกินมามากพอจะรับมือกับสิ่งไม่คาดฝัน ฉันไม่แน่ใจว่าจะพบอะไรบ้าง แม้หลังจ่ายค่าธรรมเนียมการท่องเที่ยวที่กำหนดไว้ 200 เหรียญต่อวันแล้วก็ตาม เพราะบริษัทนำเที่ยวของภูฏานจัดหาโรงแรมและอาหารให้ฉันตลอดการท่องเที่ยวสิบวัน

ฉันไปถึงสนามบินแห่งเดียวของประเทศที่พาโร โดยมีทาชิและวังชุก คนขับรถของเรา (เพื่อนร่วมการเดินทางของฉันตลอดสิบวัน) มารับตัวฉันทันทีเพื่อไปทิมพู เมืองหลวงซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ระดับความสูงของทิมพูที่ 2,320 เมตรยังไม่เล่นงานฉัน กระทั่งฉันขึ้นบันไดไปห้องบนชั้นสองในโรงแรม และรู้สึกราวกับเพิ่งวิ่งมาราทอน

เมื่อไปถึงห้อง ฉันทรุดตัวลงบนเตียงทั้งที่ยังสวมเสื้อโคตและรองเท้าเดินป่า พยายามอย่างเต็มที่ให้หายใจช้าลง เด็กหญิงร่างเล็กชาวภูฏานสองคนซึ่งหิ้วกระเป๋าตัวปลิวขึ้นบันไดมาคงมองคนพื้นราบเขตร้อนผู้อ่อนแออย่างฉันด้วยความสงสาร และเช่นเดียวกับอาคารส่วนใหญ่ในภูฏาน โรงแรมนี้ไม่มีระบบทำความร้อนส่วนกลาง ห้องซึ่งเย็นเฉียบของฉันมีเครื่องทำความร้อนแบบพกพาอยู่หนึ่งเครื่องแต่หน้าต่างไม่ได้บุฉนวน ดังนั้น กระ แสลมเย็นจึงพัดเข้ามาได้ตลอด

หลังท่องเที่ยวและปรับตัวให้คุ้นชินอยู่สองวันในทิมพู เรามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ข้ามช่องเขาสูงและหุบเขาลึกไปตามทางหลวงที่คดเคี้ยวไม่รู้จบบนหน้าผาชันน่าอันตราย แต่ทิวทัศน์อันงดงามของผืนป่าของภูฏานและเทือกเขาหิมาลัยทอดตัวไกลสุดสายตาชดเชยความน่ากลัวของถนนได้

ส่วนหนึ่งของสถานที่ท่องเที่ยวที่ฉันโปรด ปรานในภูฏาน ได้แก่

• จากช่องเขาเปเลลาที่มีหมอกคลุมชั่วนาตาปีไปทางตะวันตกนำเราไปสู่พอบจิกะ หุบธารน้ำแข็งเร้นลับรูปแอ่งกระทะ ซึ่งมีทิวทัศน์ทุ่งหญ้าตระการตาและถิ่นพำนักช่วงฤดูหนาวของนกกระเรียนคอดำอันเป็นที่รักของชาวภูฏานซึ่งอพยพมาจากทิเบต
• เราไปบุมทังเพื่อเที่ยวเทศกาลชนเผ่าพเนจร ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งแรกโดยกระทรวงเกษตร นี่เป็นโอกาสทองในการได้พบปะชนเผ่าพเนจรจากท้องถิ่นห่างไกลสูงขึ้นไปบนเทือกเขาหิมาลัยและชมการแสดงพื้นบ้านตลอดจนกีฬา เช่น การยิงธนูซึ่งเป็นกีฬายอดนิยมในภูฏาน วัดคูร์จี หรือคูร์จีลาคังเป็นวัดสำคัญในบุมทังที่ต้องไปชม พระอารามหลังเก่าแก่ที่สุดมีภาพประทับบนหน้าผาหินของคุรุรินโปเชเข้าฌาณสมาธิ
• พูนาคาซึ่งตั้งอยู่ในระดับต่ำมีอากาศอบอุ่นที่ปรารถนา พูนาคาซอง (ป้อมปราการ) ตั้งอยู่บริเวณที่แม่น้ำสองสายไหลมาบรรจบกัน และด้วยสถาปัตยกรรมที่สวยงามยิ่งทำให้เป็นสถานที่น่าปลาบปลื้มที่ได้เห็น

ฉันไม่ได้เข้าเฝ้าพระราชาธิบดีองค์ที่สี่ซึ่งฉันหลงใหลได้ปลื้มในช่วงวัยรุ่น กระนั้นก็ตาม คงเป็นเรื่องมหัศจรรย์หากฉันได้เห็นพระองค์ท่าน ทาชิมีแก่ใจพาฉันไปยังสตูดิโอถ่ายภาพแห่งหนึ่งในทิมพูเพื่อให้ฉันซื้อพระฉายา ลักษณ์ของพระราชาธิบดีเมื่อครั้งขึ้นครองราชย์ปี 2517 ฉันยังไม่ได้ขึ้นไปชมวัดเหนือเมฆ หรือวัดถ้ำเสือที่สูงชัน เพราะม้าที่ฉันขี่หยุดเดินไปเฉยๆ ไม่ยอมเคลื่อนตัวต่อเมื่อทางชันขึ้นเรื่อยๆ ฉันสงสารมันเกินกว่าจะบังคับ ฉันคิดว่านี่เป็นลางบอกว่าฉันจะต้องกลับไปภูฏานอีก และต้องขึ้นไปให้ถึงด้วยม้าที่แข็งแรงกว่าและยอมเดินตามคำสั่งมากกว่า และแน่นอนที่สุดว่าต้องไปในสภาพอากาศที่สบายกว่านี้