เช้าของทุกวัน จำเนียร แก้วมณี ตื่นเวลา 05.00 น. เพื่อไปซื้อของที่ตลาดมาให้ภรรยาที่เปิดร้านขายของชำเล็กๆอยู่หน้าอพาร์ตเมนต์ซึ่งเขากับภรรยาและลูกพักอาศัยอยู่ เมื่อกลับถึงบ้านหลังซื้อของเสร็จ จำเนียรช่วยลูกชายวัยห้าขวบครึ่งอาบน้ำแต่งตัวก่อนพาไปส่งที่โรงเรียน หลังจากนั้น เขาเริ่มทำงานของตัวเอง นั่นคือการขับรถสาม ล้อเครื่องหรือรถตุ๊กตุ๊กซอกแซกไปตามถนนในกรุงเทพมหานคร

เวลา 8.00 น. ที่ตลาดบนถนนประชาสง เคราะห์ เขตดินแดง มีผู้คนมาจับจ่ายขวักไขว่ บ้างเป็นเจ้าของร้านอาหารแถวนั้น แม่บ้าน คนรับใช้ และเจ้าของร้านค้าทั่วไป จำเนียรวัย 43 ขับรถตุ๊กตุ๊กคู่ชีพลัดเลาะไปตามซอยด้วยความชำนาญ สองฝั่งถนนคือบ้านเรือนที่ปลูกซ้อนๆกัน เขายึดอาชีพขับ รถตุ๊กตุ๊กมาได้ประมาณแปดปีแล้ว เพราะฉะนั้นเวลาที่เขาขับฉวัดเฉวียนไปตามถนนสายต่างๆ จึงยากที่ใครจะตามทัน

เวลา 9.00 น. จำเนียรรับผู้โดยสารหญิงล้วนหกคน “เดี๋ยวนี้เจ้า ของร้านค้าหรือร้านอาหารตามบ้านส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง” จำเนียรรีบอธิบายขณะยกกาแฟกระป๋องในมือขึ้นดื่ม

จำเนียรดูแลผู้โดยสารทุกคนอย่างเต็มที่เสมอ เขาจะเดินเข้าไปในบริเวณตลาด แบกถุงมะพร้าวหิ้ว ถังใส่อาหารทะเลสดๆ หิ้วตะกร้าซึ่งเต็มไปด้วยพืชผักสมุนไพร ผลไม้ และผักสดนานาชนิด หรือแม้แต่ถังน้ำแข็งแช่เนื้อสัตว์ จำเนียรจะช่วยขนสัมภาระของผู้โดยสารมาใส่รถตุ๊กตุ๊กให้เรียบร้อยเสมอก่อนเร่งเครื่องมุ่งสู่จุดหมาย

ประมาณ 10.30 น. จำเนียรหยุดพักที่ซอยเงียบๆแห่งหนึ่งเพื่อกินอาหารมื้อแรกของวัน ซึ่งคือข้าวผัดไก่ “ชีวิตช่วงเช้าจะเป็น แบบนี้เสมอ” เขาอธิบาย “เร็วและยุ่งมาก คุณต้องเร็วหน่อย”

แต่ตอนนี้ผ่านพ้นช่วงยุ่งที่สุดของวันไปแล้ว จำเนียรพอมีเวลาออกตระเวน “อยากได้ตุ๊กตุ๊กขาประจำไหม” แม่ค้าผลไม้ซึ่งจำเนียรกำลังช่วยเก็บร้านถาม พูดเสร็จยังไม่วายสัพยอกอีกว่า “ถ้างั้นก็ได้คนขับ ‘พิเศษ’ แล้วล่ะ” ว่าพลางพยักเพยิดไปทางจำเนียร จากนั้นยื่นส้มให้จำเนียรหนึ่งถุงใหญ่

หลังจากนั้น จำเนียรแวะพักใกล้วัดเล็กๆแห่งหนึ่ง เขาจุดธูปแล้วสวดมนต์ในใจ “ถ้ามีโอกาส ผมจะแวะมาที่วัดนี้เป็นประจำ ผมคิดว่าการไหว้พระทำให้ผมเป็นคนขับตุ๊กตุ๊กที่ดีขึ้นได้”

ความอดทนเป็นสิ่งที่จำเนียรต้องการมากที่สุด ระหว่างตอนสายถึงบ่ายจัดเป็นช่วงที่ไม่ค่อยมีลูกค้า เพราะมีตุ๊กตุ๊กถึง 40 คันรอผู้โดยสารอยู่รอบห้างเล็กๆ ซึ่งกว่าจะคึกคักอีกครั้งต้องรอจนถึง 17.00 น. ระหว่างรอ จำเนียรอ่านหนังสือพิมพ์ ฟังเพลงกับเพื่อนๆร่วมอาชีพ และเอาส้มออกมาแบ่งเพื่อนกิน

ระหว่างรออยู่สี่ชั่วโมง เขารับผู้โดยสารสองรายซึ่งว่าจ้างไปไม่ไกลจากห้าง เมื่อส่งผู้โดยสารแล้ว จำเนียรถือโอกาสพักผ่อน “ถ้า หิว ผมต้องรีบกินทันที มิฉะนั้นอาจหิวจนแสบไส้” จำเนียรเล่าขณะกินก๋วยเตี๋ยวชามละ 30 บาทพร้อมโค้กหนึ่งแก้ว “ปกติ ผมกินข้าววันละสี่มื้อ” นั่นหมายความว่าค่าอาหารของเขาตกวันละประมาณ 120 บาทซึ่งมาจากรายได้เฉลี่ยวันละ 700 ถึง 800 บาท (อาจมากถึง 1,000 บาทในวันเสาร์-อาทิตย์)

หลังจากนั้น ธุรกิจก็เริ่มดีขึ้นเล็กน้อย ลูก ค้าหญิงประจำรายหนึ่งโทรศัพท์มาตามตอน 17.00 น. เธอให้เขาไปรับตู้อะลูมิเนียมใบใหญ่ที่สั่งทำไว้ที่ร้านแล้วนำไปส่งให้เธอ นี่เป็นครั้งแรกของวันที่จำเนียรจะได้ออกนอกพื้นที่ เส้นทางผ่านถนนย่านที่มีตลาดช่วงค่ำรอบอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิซึ่งรถติดมาก พอไปถึง แม่ค้าขายเสื้อผ้าส่งเงินให้เขา 100 บาทเป็นค่าจ้างสำหรับการขับรถนานนับชั่วโมงเพื่อส่งของตามที่ได้รับมอบหมาย

พอพระอาทิตย์ตกดิน ผู้คนหลั่งไหลออกมาจากห้าง ช่วงสองชั่วโมงสุดท้ายของการทำงาน จำเนียรรับนักช็อปทั้งหลายไปส่งบ้าน ทั้งหมดนี้คือการทำงานในหนึ่งวันของคนขับตุ๊กตุ๊ก