สู่อาณาจักรของโชแปง

บัตรอิเล็กทรอนิกส์คล้ายบัตรเอทีเอ็มเป็นกุญแจเปิดสู่อาณาจักรของนักประพันธ์เพลง ฉันรับบัตรนี้จากประตูทางเขา้ เหมอื นผมู้ าเยอื นคนอนื่ ๆ เราสามารถเลอื กทงั้ ภาษาและระดบั ของ ข้อมูลได้ตามต้องการ บัตรนี้คือผู้นำทางส่วนตัวที่จะพาฉันท่องเที่ยวไปทั่วพื้นที่กว่า 4,600 ตารางเมตรของพิพิธภัณฑ์โชแปงในกรุงวอร์ซอ ผ่านห้องหับต่างๆของปราสาทออทรอกสกี ด้วยเส้นทางที่ฉันเลือกได้ด้วยตัวเอง และเพียงแตะบัตรวิเศษนี้ลงที่ปุ่มไฟสีแดง ฉันจะได้ฟัง เพลง ดูรูปถ่าย ชมภาพยนตร์ รวมทั้งพลิกหน้าลายมือต้นฉบับและโน้ตเพลงแบบเสมือน จริง ใช่แล้ว ฉันกำลังจะเข้าสู่อาณาจักรของโชแปง

ฉันเริ่มต้นที่เมืองเซลาโซวาโวลาที่โชแปงถือกำเนิดเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ หรือบ้างก็ ว่า 1 มีนาคม ค.ศ. 1810 รูปทรงของห้องชั้นล่างเห็นแล้วทำให้นึกถึงรังไหมหรือเปลเด็ก แผนที่ประเทศโปแลนด์สมัยนั้นแขวนอยู่บนฝาผนังด้านหนึ่ง ในรายชื่อยาวเหยียดที่ปรากฏอยู่บนแผนที่จะเห็นชื่อหมู่บ้านโบรฮุฟ และ โบสถ์นักบุญโรชาที่โชแปงรับศีลล้างบาป รวมทั้งเมืองเซลาโซวาโวลาที่โชแปงเติบโตมา ในช่วงเดือนแรกๆของชีวิต ภาพบิดามารดา ของโชแปงแขวนอยู่ทั่วไปบนผนัง รูปมารดา เต็กกลา ยูสโตนา สกุลเดิมเชอะนอฟสกาใน ชุดสวย คอปกใหญ่ดูเท่ และรูปบิดา นิโคลัส โชแปง ชาวฝรั่งเศสที่มาตั้งรกรากอยู่โู่ปแลนด์ ตั้งแต่อายุ 16 ปี ใกล้กันมีรูปลูกๆ ได้แก่ ลุดวิกา, เฟรเดริก, อิซาเบลา และคนเล็ก เอมิเลีย ซึ่งตายเมื่ออายุ 15 ปี

กรุงวอร์ซอสมัยโชแปง

กลางห้องดังกล่าวมีห้องเล็กๆรูปไข่อยู่ สามห้อง ตกแต่งด้วยกระดาษปิดผนังลาย พรรณไม้ตามสมัย 200 ปีที่แล้ว ฉันเดิน เข้าไปในห้องหนึ่ง ลงนั่งและแตะบัตรที่ปุ่ม ไฟสีแดง ไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว แล้วเพลง โปโลเนสในกุญแจเสียงบีเมเจอร์ของโชแปง ก็ดังขึ้น

ครอบครัวโชแปงพักอาศัยอยู่หลายที่ในกรุงวอร์ซอ แห่งหนึ่งนั้นเป็นอาคารส่วนต่อ ของพระราชวังคาชิเมียชอฟสกี บิดาของ โชแปงเป็นครูสอนภาษาและวรรณคดีฝรั่งเศส ในโรงเรียนมัธยมปลาย และมีห้องเช่าสำหรับ เด็กชายตระกูลผู้ดี ส่วนโชแปงก็ศึกษาเล่า เรียน แสดงคอนเสิร์ต และแต่งเพลง

เขาน่าจะเป็นเด็กขยัน ดูได้จากสมุดฝึก คัดลายมือที่ปรากฏตัวหนังสือตัวบรรจงซึ่ง แม้ตอนนี้จะดูเลือนไปตามกาลเวลา ภาพของ โจเซฟ เอลส์เนอร์จับจ้องเราอยู่ เขาเป็นครู ดนตรีที่เขียนรายงานในสมุดพกของโชแปงว่า มีพรสวรรค์มากและเป็นอัจฉริยะทางดนตรี

โชแปงแต่งเพลงบทแรกๆที่กรุงวอร์ซอ ไม่ว่าจะเป็นบทเอทูด, น็อกเทิร์น, วอลซ์, มาซูร์กา และเพลงร้อง นักดนตรีหนุ่มน้อย เทียบได้กับโมสาร์ตทีเดียว เขาได้รับการ ต้อนรับและยกย่องอย่างสูงในบ้านของเหล่า ผู้มีฐานะทั้งหลาย

นาฬิกาพกเรือนทองเป็นประจักษ์พยาน ว่าเขาได้รับการยกย่องเพียงใด มีคำอธิบาย กำกับไว้ว่า มือเปียโนวัยเพียงสิบขวบได้รับ เครื่องประดับสูงค่าชิ้นนี้เมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1820 จากอันเจลีกา คาตาลานี นักร้อง ชาวอิตาลีซึ่งมาเยือนกรุงวอร์ซอขณะนั้นและ พอใจเขามาก

ฉันมองเข้าไปในห้องของโชแปง ที่ซึ่ง เหล่าศิลปิน ครูบาอาจารย์ และนักวิชาการ ชั้นหัวกะทิของประเทศมาสังสรรค์กัน ห้องนี้ ดูราวกับโรงละครเงาที่ภาพเปลี่ยนไปตลอด เวลา ใครบางคนกำลังเล่นพิณ อีกคนดื่ม กาแฟ และอีกคนทำท่าชี้ไม้ชี้มือ

ที่ฝาผนังมีโปสเตอร์โฆษณาแขวนอยู่ ข้อความระบุว่าคณะกรรมการโรงละครแห่ง ชาติขอประกาศว่า วันนี้ วันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1830 เฟรเดริก โชแปงได้รับเกียรติ ให้แสดงคอนเสิร์ตครั้งที่สองและเป็นครั้ง สุดท้าย

แต่แท้ที่จริงไม่ใช่ครั้งสุดท้าย โชแปง แสดงคอนเสิร์ตอำลากรุงวอร์ซอด้วยเปียโน คอนแชร์โตในกุญแจเสียงอีไมเนอร์ เมื่อวัน ที่ 11 ตุลาคม แล้วจากบ้านเกิดไปเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 1830 จากนั้นอีกสามสัปดาห์ การจลาจลก็ปะทุขึ้น โชแปงดิ้นรนอยากกลับ บ้านแต่บิดามารดาไม่เห็นด้วย โชแปงบันทึก ไว้ว่า “ฉันขอก่นด่าการจากพรากนั้น”

หลายเดือนต่อมา ในวันที่ 8 กันยายน 1831 เมื่อการจลาจลเดือนพฤศจิกายนถูก ปราบปราม โชแปงเขียนโอดครวญไว้ในสมุด บันทึกว่า “โอ้ พระเจ้า พระองค์ทรงอยู่ที่นั่น หรือไม่ หากยังทรงอยู่ ไฉนไยไม่ชำระแค้น” ฉันฟังคำคร่ำครวญเหล่านี้คลอด้วยเสียง ดนตรีอันรุนแรงราวพายุร้าย เสียงนั้นคือบท เพลงเอทูดแห่งการปฏิวัติ การปลดปล่อย ความชิงชังและสิ้นหวังของศิลปินวัย 20

โปรดอ่า่นต่อในเล่ม