แหล่งกำเนิดมิจฉาชีพบนอินเทอร์เน็ต

จากกรุงบูคาเรสต์ไปสามชั่วโมง ถนนหลวงสายที่ 7 ของโรมาเนียค่อยๆลาดขึ้นสู่เนินของเทือกเขาแอลป์ในทรานซิลเวเนีย จากทุ่งหญ้าเริ่มเห็นบ้านหลังโทรมซึ่งเลี้ยงไก่ที่สนาม เห็นผ้าตากบนราวสะบัดไปมา แต่คุณรู้ว่าถึงเมืองเรมนีคูเวลชาแล้วก็เพราะเห็นโชว์รูมของเมอร์เซเดส-เบนซ์เด่นสง่ากลางทุ่งหญ้า มีรถเก๋งขัดเงาวับอวดอยู่หลังกำแพงกระจก ถัดไปก็เป็นตัวแทนจำหน่ายรถหรูอีกแห่งซึ่งมียนตกรรมยุโรปราคาแพงหลายยี่ห้อ ราวกับมีมนตร์แห่งเงินตราเนรมิตอาคารเหล็กและกระจกเหล่านี้ขึ้นมา

 

อันที่จริงท้องถนนใจกลางเมืองเรมนีคูเวลชาก็พลุกพล่านไปด้วยรถดังราคาแพงอย่างบีเอ็มดับเบิลยู ออดี้ และเบนซ์โดยมีคนขับในวัย 20 ถึง 30 ปีกว่าๆ สวมสร้อยทองเส้นโตกำลังขยับมือเท้าแก้เซ็งขณะติดไฟแดง ผมถามคนขับแท็กซี่คันที่ผมนั่งว่าคนพวกนั้นมีเงินเดือนสูงๆกันหมดหรือ เขาหัวเราะแล้วคว่ำมือกลางอากาศ ทำท่าเคาะนิ้วเหมือนพิมพ์ดีดแล้วบอกว่า "พวกนั้นขโมยเงินทางอินเทอร์เน็ต"

 

แฮกเกอร์วิลล์เป็นสมญานามของเมืองเรมนีคูเวลชาที่ผู้รักษากฎหมายทั่วโลกต่างรู้จักดี อาจเป็นชื่อที่ไม่ถูกต้องนัก เพราะในบรรดาสิบแปดมงกุฎเหล่านี้มีแฮกเกอร์จริงๆน้อยมาก แต่ที่แน่ๆคือทั้งเมืองเต็มไปด้วยมิจฉาชีพออนไลน์ ตั้งแต่หัวขโมยกระจอกไปจนถึงโจรระดับพระกาฬ ซึ่งล้วนแต่เชี่ยวชาญเรื่องหลอกขายสินค้าและโจมตีธนาคารด้วยโปรแกรมไวรัส โดยมีกำลังสนับสนุนจากเครือข่ายการโอนเงินเถื่อนระหว่างประเทศที่เรียกว่า "ลูกธนู" (arrow)

จากตัวเลขที่ประมาณโดยแหล่งข้อมูลของหน่วยงานพิทักษ์กฎหมาย แผนต้มตุ๋นเหล่านี้ทำรายได้เข้าเมืองเรมนีคูเวลชาหลายสิบล้านเหรียญสหรัฐฯในช่วงสิบปีที่ผ่านมา ซึ่งกลายเป็นทุนสำหรับก่อสร้างอพาร์ตเมนต์ ไนต์คลับ และศูนย์การค้า เรมนีคูเวลชาเป็นเมืองที่มีธุรกิจส่งออกซึ่งก็คืออาชญากรรมคอมพิวเตอร์ซึ่งกำลังเฟื่องฟู

 

ผมไปพบบ็อกดัน สตอยกา และอเล็กซานดรู ฟรุนซาที่ร้านอาหารอิตาเลียนในย่านที่อยู่อาศัยซึ่งมีอพาร์ตเมนต์และบังกะโลอยู่ในรั้วเดียวกัน ทั้งคู่เป็นตำรวจในหน่วยสายตรวจดิจิทัล ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ในพื้นที่ทั้งหมดเพียงสี่นาย สตอยกาอายุ 32 ปี มีไหล่กว้าง ร่างท้วม ไว้หนวด เห็นไรเคราชัดเจน มีสีหน้าค่อนข้างเรียบเฉย ส่วนฟรุนซา วัย 29 ปี เป็นคนตัวสูง โกนหนวดเกลี้ยงเกลา ท่าทางติดตลก "ผมจะพูดอังกฤษคล่องถ้าได้กรึ๊บเบียร์สักหน่อย" เขาว่า

 

ทั้งคู่เกิดและโตในเมืองนี้ "สมัยก่อนในเมืองมีแต่ดาเชีย" สตอยกาเล่า เขาหมายถึงรถยี่ห้อเก่าแก่ที่ผลิตในโรมาเนีย "สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์เท่านั้นที่มีรถนำเข้าอย่างวอลโว่หรือวอลก้าซึ่งต้องซื้อจากสหภาพโซเวียต" สมัยนั้นการเข้าถึงข้อมูลถูกจำกัดมาก ในวันธรรมดา โทรทัศน์มีรายการซึ่งรัฐบาลผลิตซึ่งออกอากาศสองชั่วโมงโดยเป็นข่าวของผู้นำเผด็จการ นิโคไล เชาเชสคู เสียส่วนใหญ่ "เราได้ดูการ์ตูนเฉพาะวันอาทิตย์แค่ครึ่งชั่วโมง" เขาเล่า

 

ในปีพ.ศ. 2532 เกิดการจลาจลต่อต้านคอมมิวนิสต์จนนำไปสู่การปฏิวัติและประหารชีวิตเชาเชสคูกับภรรยา เศรษฐกิจของโรมาเนียเปลี่ยนเป็นเศรษฐกิจระบบตลาดเสรี สตอยกาเรียนจบชั้นมัธยมและเข้าโรงเรียนตำรวจที่บูคาเรสต์ในปี 2541 ซึ่งมีการปฏิวัติอีกอย่างเกิดขึ้นนั่นคืออินเทอร์เน็ต แม้เศรษฐกิจของประเทศจะไม่ได้ถูกรัฐควบคุมอีกต่อไป แต่โรมาเนียก็ยังคงยากจนเช่นเดิม เรมนีคูเวลชายังดีกว่าเมืองอื่นๆอีกมากในโรมาเนีย ซึ่งต้องขอบคุณโรงงานเคมีเก่าแก่ที่มีสำนักงานใหญ่ในเมืองนี้มานาน และมีอุตสาหกรรมท่องเที่ยวขนาดเล็กที่อยู่รอบๆตามภูเขา โบสถ์เก่าแก่ และอารามยุคคริสต์ศตวรรษที่ 17 แต่ชีวิตก็ยังฝืดเคืองสำหรับประชาชนส่วนใหญ่ของเมือง คนหนุ่มสาวจำนวนมากต้องดิ้นรนหางานทำ

 

เมื่อเกิดการซื้อขายทางอินเทอร์เน็ตก็ย่อมมีการฉ้อโกงเกิดขึ้นตามมา เรมนีคูเวลชาเป็นแหล่งกำเนิดมิจฉาชีพรุ่นบุกเบิกในธุรกิจต้มตุ๋น ไซเบอร์คาเฟ่ทำให้คนใช้อินเทอร์เน็ตได้ในราคาย่อมเยาโดยไม่เปิดเผยตัว มิจฉาชีพในเรมนีคูเวลชาจึงสาละวนกับการโพสต์โฆษณาหลอกลวงบนเว็บไซต์อย่างเคร็กลิสต์ ออโตเทรดเดอร์ หรืออีเบย์ เพื่อลวงเหยื่อให้หลงเชื่อและโอนเงินชำระสินค้า มีการร้องเรียนเกี่ยวกับเมืองนี้ตั้งแต่ปี 2545

 

ในตอนแรกผู้ต้องสงสัยไม่ได้ฉลาดมากนัก คดีหนึ่งในยุคแรกๆใช้วิธีให้คนหนึ่งโพสต์โฆษณาขายโทรศัพท์มือถือและอีกคนทำหน้าที่รับเงิน ทั้งคู่หาเงินได้ 2,000 เหรียญสหรัฐฯ (60,000 บาท) จากเหยื่อสามรายในสหรัฐอเมริกา แต่ทั้งสองก็อ่อนหัดมากถึงขนาดว่าไม่ได้ใช้ชื่อปลอม "ผมเจอตัวคนร้ายกำลังคุยออนไลน์ในร้านเน็ต" คอสเตล ไอออน ตำรวจจากเมืองปีเตชซึ่งตอนนั้นทำงานร่วมกับหน่วยสายตรวจดิจิทัลเล่า "คนร้ายรับสารภาพ"

 

โปรดอ่านต่อในฉบับเดือนตุลาคม 2554