มหันตภัยดินโคลนถล่ม

หญิงวัย 42 ปีกับรถกระบะคู่ใจช่วยชีวิตคนทั้งหมู่บ้านไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์
By วินัย ดิษฐจร
ขนาดตัวอักษร AA AA | พิมพ์ | อีเมล

กว่าร้อยชีวิตสะดุ้งตื่นด้วยความตระหนกจากเสียงกึกก้องโครมครามจนผืนแผ่นดินสั่นสะเทือนสลับเสียงแตรรถกระบะที่แผนลั่นต่อเนื่อง เคล้าเสียงปืนที่ยิงขึ้นฟ้าและเสียงฝนที่กระหน่ำอย่างไม่ปรานีในช่วงเช้ามืดวันที่ 9 กันยายน 2554
ชาวบ้านต่างพากันวิ่งกรูออกจากบ้านฝ่าสายฝนไปรวมตัวกันที่เนินสูงสุดของหมู่บ้านซึ่งเป็นที่ทำการสถานีอนามัย เบื้องล่างคือสายน้ำมฤตยูสีดำไหลเชี่ยวกรากน่าสะพรึงกลัว น้ำป่าลากพาท่อนซุงปะปนซากไม่ใหญ่ที่หมุนคว้างพร้อมหินขนาดใหญ่ที่ถล่มทลายมาจากภูเขา กระแสน้ำลากพาทุกสิ่งไหลมาอัดรวมกันที่คอสะพานข้ามลำห้วย ทันทีที่ชาวบ้านกลุ่มสุดท้ายได้อพยพผ่านสะพานข้ามแม่น้ำในหมู่บ้านไป สะพานก็พังทลายลง เสียงดังกึกก้องน่ากลัว จากนั้นสะพานที่สองและสะพานที่สามก็ขาดสะบั้นตามมาติดๆ ท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคน บ้างเฝ้ามองบ้านเรือนของตัวเองกำลังถูกน้ำพัดพาหายลับตาไป ทีละหลัง ทีละหลัง...
นี่คือเหตุการณ์สะเทือนขวัญที่ชาวบ้านแห่งบ้านห้วยน้ำคอมหมู่ที่ 4 ในเขตตำบลบ้านไผ่ อำเภอน้ำปาด จังหวัดอุตรดิตถ์จำได้ไม่รู้ลืม บ้านห้วยคอมแห่งนี้อยู่ท่ามกลางหุบเขาสูงชันและเป็นที่บรรจบกันของลำห้วยทรายกับลำห้วยคอม ดินโคลนถล่มครั้งนั้น บ้านเรือนพังทลายไป 25 หลังจากนั้นหมด 136 ครัวเรือน แต่สิ่งที่น่าทึ่งคือ ไม่มีผู้ใดบาดเจ็บหรือเสียชีวิตเลย นี่ไม่ใช่ความบังเอิญหากเป็นวีรกรรมของแม่บ้านลูกสองวัย 42 ปีที่ชื่อสมพิศ หันถา เธอเกิดและเติบโตที่นี่ เปิดร้านขายของชำกับสามีอยู่หน้าโรงเรียนบ้านห้วยคอม และได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกองค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) เมื่อใดที่มีโอกาสช่วยเหลือชุมชนบ้านเกิดของตัวเอง เธอไม่เคยปฏิเสธ
สมพิศเล่าถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นว่า “คืนนั้นพี่ไม่ได้นอนที่ร้านที่อยู่หน้าโรงเรียน แต่มานอนที่บ้านหลังเก่าที่อยู่บนยอดเนินซึ่งต้องข้ามลำน้ำไป เข้านอนแต่หัวค่ำเพราะฝนตก ก่อนนอนก็ยังรู้สึกหวั่นใจเกี่ยวกับฝนที่ตกหนักสลับเบาติดต่อกันมาเป็นอาทิตย์ๆ แล้ว เกรงว่าจะเกิดเหตุการณ์น้ำป่าโคลนถล่มสักวันหนึ่ง เพราะตัวเองเคยได้รับการอบรมและประชุมเกี่ยวกับการรับมืออุทกภัยอยู่บ่อยๆ พอสักประมาณตีสอง ญาติคนหนึ่งโทรศัพท์ส่งข่าวว่าฝนตกหนักและน้ำนองที่ริมตลิ่งมากผิดปกติ ให้ออกไปถ่ายรูปไว้ เผื่อมีความเสียหายเกิดขึ้นจะได้ทำรายงานส่งทางราชการ แต่ตัวเองเห็นว่ามันมืด ถ่ายรูปไปก็ไม่เห็นอะไร ก็เลยนอนต่ออีกสักพัก พอเวลาประมาณตีสองสี่สิบนาทีก็นอนต่อไปไม่ได้เพราะเสียงดังโครมครามกึกก้องมาจากภูเขาที่ห่างไกลออกไป มันดังผิดปกติอย่างน่ากลัว ดังตึง ตัง ตึง ตังต่อเนื่องเป็นระยะๆ และดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เลยคิดว่าต้องออกไปดู พี่เลยคว้ากล้องและสตาร์ทรถกระบะขับไปที่หมู่บ้านทั้งๆ ที่ยังอยู่ในชุดนอน” 
เมื่อเธอขับรถมาถึงสะพานข้ามลำห้วยมองฝ่าความมืดเห็นระดับน้ำที่สูงขึ้นจนปริ่มระดับสะพานซึ่งต่างจากวันอื่นๆ ที่แม้ฝนตกจนน้ำในลำห้วยนองสองฝั่งตลิ่งน้ำก็ยังไม่มีระดับสูงถึงเพียงนี้ น้ำสีขุ่นดำไหลเชี่ยวแรงปะทะสะพานส่งเสียงดัง สัญชาตญาณบอกเธอว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย แต่แทนที่เธอจะขับรถพาคนในครอบครัวของตัวเองหนีตาย เธอกลับตัดสินใจขับรถข้ามสะพานอย่างรวดเร็วเพื่อไปดูคนในหมู่บ้าน เนื่องจากส่วนมากชาวบ้านยังไม่รู้ตัวกันเพราะเคยชินกับภาพที่อยู่กันมาแต่ครั้งปู่ย่าตายายนั่นคือ ถึงฤดูฝนทีไรก็มีน้ำนองตลิ่งเป็นธรรมดา ไม่เฉลียวใจและไม่เตรียมการณ์ใดๆ แต่ครั้งนี้น้ำเพิ่มระดับเร็วมาก
 
“คืนนั้นไม่มีผู้ชายที่เป็นหัวหน้าครอบครัวอยู่ในหมู่บ้าน เพราะทุกคนออกไปทำงานนอกเขตหมู่บ้าน และสมาชิกอบต. ที่เป็นผู้ชายที่จะช่วยเหลือคนในหมู่บ้านได้ก็ไม่อยู่เพราะออกไปส่งนักวิชาการที่ย้ายจากที่นี่ไปทำงานที่จังหวัดศรีสะเกษ”
 
เมื่อไปถึงร้านขายของชำของตัวเองก็พบสามีกำลังช่วยเหลือเพื่อนบ้านอพยพคนและสิ่งของ ท่ามกลางความสับสนอลหม่านของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว สมพิศรีบโทรศัพท์ถึงผู้ใหญ่บ้านเพื่อให้แจ้งเตือนคนที่ยังไม่รู้ตัวโดยผ่านหอกระจายเสียงประจำหมู่บ้าน แต่โชคร้าย! เสียงกระจายข่าวไม่สามารถสู้กับเสียงสายฝนที่ตกหนักราวกับฟ้ารั่วได้ พอตอนตีสามไฟฟ้าก็ดับ ทั้งหมู่บ้านตกอยู่ในความมืดมิด แล้วคลืนโทรศัพท์ก็ล่ม”
โปรดอ่านต่อในฉบับเดือนมกราคม 2555

9
คุณชอบบทความนี้ไหม?เชิญให้คะแนน
พิมพ์ | อีเมล

เรื่องยอดนิยม ...
  1. ฆาตกรรมยามฟ้าสาง
  2. ผู้หญิงตกรถไฟ
  3. มหันตภัยดินโคลนถล่ม

ประเภทของ บทความ

แสดงความคิดเห็น

ชื่อ*
อีเมล*
ความคิดเห็น*
Disclaimer : Reader's Digest reserves the right and authority to display your postings or not, and modify your posts to remove offensive material, remove vulgar comments, remove insults or delete any other content deemed inappropriate, at our discretion.
ท่านต้องการอ่านทุกเดือนไหม
สมัครสมาชิกนิตยสาร รีดเดอร์ส ไดเจสท์ สรรสาระ เพียง 996 บาทต่อปี

เรื่องเด่นประจำสัปดาห์

อาหาร

เต้าหู้ผัดเต้าซี่

ผู้มีชื่อเสียง

วาทศิลป์แห่งปัญญาของในหลวง

แรงบันดาลใจ

บุคคลแห่งปีของเอเชีย

อาหาร

สลัดผักร็อกเก็ตและชีส

ท่องเที่ยว

อิสตันบูล

แรงบันดาลใจ

ราชาวานรแห่งอุปรากรปักกิ่ง

ธันวาคม 2554

วาทศิลป์แห่งปัญญาของในหลวง
ติดต่อเรา

เรื่องขำขันของคุณมีค่า 1,000 บาท

หากมีเรื่องตลกเฮฮาที่เกิดขึ้นจริง เรามีรางวัล 1,000 บาท สำหรับเรื่องที่ผ่านการคัดเลือกและได้รับการตีพิมพ์ 

ผู้โชคดีได้รับรางวัลประจำปี 2555

ติดตามผลรายชื่อผู้โชคดีที่ได้รับรางวัลจากเราได้ที่นี่