“อย่าปล่อยให้ผมตาย!”

เช้าวันที่อากาศหนาวเหน็บของเดือนพฤศจิกายนเมื่อสองปีก่อนบ็อบไฮมานน์ยืนอยู่ในน้ำลึกถึงอกในทะเลสาบเนบราสกาพยายามจะทะลวงท่อระบายน้ำที่อุดตันซึ่งในยามปกติท่อนี้จะเป็นทางให้น้ำไหลข้ามไปยังอีกฟากของเขื่อนทอร์สตันเป็นงานที่ต้องออกแรงมากแม้สำหรับคนวัย 47 ปีซึ่งออกกำลังอยู่เสมอด้วยการยกน้ำหนักแท่งเหล็กที่เขาใช้แหย่เข้าไปในท่อนั้นหนักอุณหภูมิของน้ำอยู่ที่ 4.4 องศาเซลเชียสและพื้นดินเลนใต้น้ำก็ลื่นการจะยืนตรงๆจึงทำได้ยาก

เวลา 10.45 น.หลังจากทะลวงท่ออยู่ห้านาทีแต่ไม่สำเร็จไฮมานน์วางเท้าซ้ายลงบนปลายของท่อขนาด 40 เซนติเมตรที่จมอยู่ใต้น้ำแล้วพักสักครู่เขากำลังคุยเรื่องการใช้วิธีอื่นๆกับเพื่อนร่วมงานสองคนที่อยู่บนฝั่งห่างออกไปไม่กี่เมตรตอนนั้นเองผิวหน้าอันราบเรียบของน้ำก็เริ่มหมุนวน“โพรงใหญ่เบ้อเริ่มเปิดออกต่อหน้าผม”ไฮมานน์เล่า“พร้อมกับน้ำหมุนขนาดใหญ่เหมือนคอห่านยักษ์กำลังชักโครก”

ท่อที่อุดตันเปิดโล่งและตอนนี้มันกำลังดูดน้ำในทะเลสาบเป็นพันๆตันเข้าไปแรงน้ำวนปั่นแท่งเหล็กหลุดจากมือของไฮมานน์และกระชากขาซ้ายของเขาตรึงเขาไว้ด้วยแรงบีบบดขยี้ขอบของท่อระบายน้ำซึ่งสอดอยู่ด้านหลังเข่าเป็นสิ่งเดียวที่ค้ำไม่ให้เขาถูกน้ำลากลงไป

ไฮมานน์ซึ่งเป็นผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการไม่ได้คาดว่าจะใช้เวลาวันนั้นเดินลุยน้ำในทะเลสาบเช้าตรู่ของวันนั้นเพื่อนร่วมงานคือไมก์ซูเซกวัย 34 ปีผู้จัดการน้ำส่วนภูมิภาคและแซมบาร์ลีนวัย 45 ปีช่างซ่อมบำรุงโทรศัพท์เรียกให้เขาช่วยนำรองเท้าบูตลุยน้ำของเขาไปให้เพราะรองเท้าบูตของเขาทั้งสองที่มีอยู่คู่เดียวเกิดมีรอยรั่วแต่เมื่อปรากฏว่ารองเท้าบูตที่นำมาเล็กเกินไปสำหรับสองคนนั้นไฮมานน์จึงสวมมันลงน้ำเสียเอง

ซูเซกเล่าว่าทีแรกเขาคิดว่าไฮมานน์ลื่น“แต่พอเราเห็นหน้าเขาเราก็รู้แล้วว่ามันแย่กว่านั้น”

“น้ำดูดผม!”ไฮมานน์จำได้ว่าตะโกนบอกซูเซกอย่างนั้นซูเซกกระโดดลงน้ำและคว้าตัวไฮมานน์เข้าที่ใต้รักแร้บาร์ลีนยื่นจอบมาให้ซูเซกยึดจับทั้งสองพยายามลากไฮมานน์ออกมาแต่ตัวเขาติดน่าหวาดเสียวว่าจะถูกลากลงไปและแล้วจอบก็ลับหายลงไปใต้น้ำ

ซูเซกโอบตัวไฮมานน์ไว้แน่นปล่อยบาร์ลีนให้ตะเกียกตะกายออกไปหยิบโทรศัพท์มือถือจากรถกระบะที่จอดอยู่ใกล้ๆมาโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือ

ระหว่างนั้นซูเซกจดจ่อกับการยกคางไฮมานน์ให้อยู่เหนือน้ำ“ผมต้องพูดให้เราสงบสติลงเราทั้งคู่จะได้ไม่ตื่นกลัว”ซูเซกกล่าว“ผมคอยบอกเขาว่า‘เราจะหาทางแก้ไขเรื่องนี้ได้แค่อดทนไว้’ ”ภาวะอุณหภูมิร่างกายลดต่ำผิดปกติเริ่มคืบเข้ามาสู่คนทั้งสองแต่ไฮมานน์ไม่รู้สึกถึงความหนาวเขากำลังสู้กับความปวดร้าวที่ขา“ผมนึกถึงอะไรก็ตามที่จะทำได้เพื่อช่วยชีวิตตัวเองผมว่าผมสวดมนต์นะในที่สุดผมบอกไมก์ว่าอย่าปล่อยให้ผมตายนะ”

โปรดอ่านต่อในฉบับเดือนธันวาคม 2554