ศิลปะการแก้ปัญหา

กูเกิลให้เวลาวิศวกรของบริษัทสัปดาห์ละหนึ่งวันเพื่อคิดค้นโครงการส่วนตัวที่น่าจะเป็นประโยชน์ต่อบริษัท โจอี เรย์แมน ที่ปรึกษาด้านนวัตกรรม ซึ่งอยู่ที่แอตแลนตาและให้บริการบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างโคคาโคล่าและสายการบินเดลตา ให้รางวัลพนักงานของตนด้วย “วันของคุณ” ปีละ 5 วัน (บวกพักร้อนอีกเกือบห้าสัปดาห์!) เพื่อหลุดจากสำนักงานออกไปใช้ความคิดอย่างไร้ข้อจำกัด เรย์แมนบอกกับนิตยสาร Inc. ว่าน่าเศร้าที่ปราการด่านสุดท้ายแห่งความคิดสร้างสรรค์ก็คือ “รถยนต์ ห้องน้ำ ฝักบัว โบสถ์หรือวัดยิว และโรงยิม”

 

แอรอน ดิกแนน ผู้เขียนหนังสือ Game Frame: Using Games as a Strategy for Success เล่าว่า พวกแคชเชียร์ที่ห้างทาร์เก็ตเล่นเกมซึ่งแจ้งผลให้พวกเขารู้ทันทีว่าตัวเองคิดเงินได้เร็วแค่ไหน ส่วนบริษัทเน็ตฟลิกซ์ก็ขึ้นชื่อฮือฮาว่าเสนอรางวัลเป็นเงินหนึ่งล้านเหรียญสหรัฐฯแก่ทีมแรกที่ปรับปรุงซอฟต์แวร์ของบริษัทได้ ไม่ว่าทีมนั้นจะใช่พนักงานหรือไม่ ดิกแนนแจงว่า “บริษัทพวกนี้กำลังปรับปรุงธุรกิจของตัวด้วยเกมต่างๆ โดยทำให้พนักงานรู้สึกมีส่วนร่วมและสร้างบรรยากาศแข่งขันด้วย”

 

“ความสำเร็จให้แรงบันดาลใจ ความล้มเหลวสอนให้เรียนรู้” ชังกา มูอิที่ปรึกษาด้านการจัดการและผู้ร่วมเขียนหนังสือชื่อ Unleashing the Killer App กล่าว “การริเริ่มสิ่งใหม่ไม่มีสูตรหรอก เรื่องราวความสำเร็จไหนๆก็มีเงื่อนไขพิเศษเฉพาะมากเหลือเกิน” แต่ทุกคนเรียนรู้จากความผิดพลาดในอดีตได้ อย่างไรน่ะหรือ มูอิเล่าว่า ช่วงเวลาที่ตัวเองร้อง อะฮ้า! ในใจนั้น เป็นเพราะสุนทรพจน์ครั้งโด่งดังในพิธีรับปริญญาที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดของสตีฟ จอบส์ ซึ่งกล่าวถึงการเชื่อมโยงจุดต่างๆระหว่างความล้มเหลวของเขากับความล้มเหลวทำให้เขาประสบความสำเร็จได้อย่างไร หาฟังได้ในเว็บไซต์ยูทูบ ค้นด้วยคำว่า Steve Jobs และ Stanford

 

อดัม ฮาร์ทัง บล็อกเกอร์ประจำเว็บไซต์ forbes.com บอกให้ลองใช้วิธี “จัดการบนหน้ากระดาษเปล่า” แปลว่าอะไรหรือ “ไม่มีกฎ ไม่มีแผนใดๆเลย ไม่คาดเดาตลาด” และไม่ต้องพยายามทำเป็นฉลาดกว่าผู้ซื้อ ผู้บริโภค หรือลูกค้าแต่อย่างใด อาจฟังดูแปลกสักหน่อย แต่ฮาร์ทังซึ่งเป็นนักเขียนและที่ปรึกษาให้แก่ 500 บริษัทที่มีชื่อปรากฏในนิตยสาร Fortune บอกว่า นั่นแหละเป็นกลยุทธ์ที่เฟซบุ๊กใช้จนประสบความสำเร็จ (ให้ผู้ใช้ชี้แนะบริษัทว่าพวกเขาต้องการอะไร) ขณะที่มายสเปซผู้บุกตลาดก่อนซึ่งอาศัยผู้บริหารเงินเดือนแพงลิ่วกุมบังเหียนถูกทิ้งห่างไปไกล

 

ดาร์ยา ซาเบลินาแห่งมหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น ผู้ศึกษาความคิดสร้างสรรค์ในเด็ก บอกว่าควรปล่อยให้สมองคิดอย่างอิสระและขจัด “สิ่งรบกวนสมอง” ทิ้ง ทำอย่างไรหรือ จูเลีย คาเมรอน นักเขียนนิยายและบทละครซึ่งสอนการคิดสร้างสรรค์มาแล้ว 25 ปีแนะว่า วิธีหนึ่งที่ทดลองแล้วได้ผลจริงก็คือ ทุกๆเช้าให้เขียนสิ่งแรกที่ผุดขึ้นในหัวด้วยลายมือให้มีความยาวสัก 3 หน้ากระดาษโดยไม่ย้อนคิด ไม่แก้ไขอะไร คาเมรอนบอกกับหนังสือ U.S. News & World Report ว่า มันคือ “เครื่องปัดฝุ่นสมอง” “ช่วยดูดความคิดด้านลบซึ่งต่อไปอาจกีดขวางความคิดสร้างสรรค์”