โรคทุจริตระบาดในสถานศึกษา

นักเขียนมือปืนรับจ้างในสถาบันการศึกษาอธิบายว่า นักศึกษานับพันๆ โกงอย่างไรและทำไมต้องโกง
By เอด ดันเต
ขนาดตัวอักษร AA AA | พิมพ์ | อีเมล

ตอนประมาณ 14.00 น. ลูกค้าคนก่อนส่งคำขอมาทางอีเมล เธอมีงานด่วน ผมขอคัดลอกข้อความให้ดูคำต่อคำ (ถ้าผมต้องทนกับภาษาแบบนี้ คุณก็ควรโดนด้วย) “คุนเคยทำเค้าโครงวิจัยจริยทำทุรกิดให้ชัน หัวข้อผ่านอนุมัดแล้ว ช่วยทำรายงานให้ได้มั้ย”
 
ผมค่อนข้างเก่งเรื่องตีความจดหมายทำนองนี้ ลูกค้าได้แนบเอกสารจากอาจารย์ของเธอมาด้วย พร้อมรายละเอียดของรายงาน เธอต้องการส่วนแรกในหนึ่งสัปดาห์ ทั้งหมด 75 หน้า
 
ผมบอกไปว่าไม่มีปัญหา
 
เมื่อปีที่แล้ว ผมเขียนเอกสารวิชาการไปราว 5,000 หน้า ซึ่งส่วนใหญ่มีกำหนดส่งที่กระชั้นมาก ทั้งปริญญาโทด้านจิตวิทยาการรับรู้ ปริญญาเอกด้านสังคมวิทยา และงานระดับบัณฑิตศึกษาจำนวนมากด้านการทูตระหว่างประเทศ ผมรับงานปริญญาตรีสาขาการโรงแรม การบริหารธุรกิจ และบัญชี ทำรายงานในวิชาประวัติศาสตร์ ภาพยนตร์ แรงงานสัมพันธ์ เภสัชวิทยา เทววิทยา การจัดการกีฬา ความมั่นคงทางทะเล การบริการสายการบิน ความยั่งยืน การจัดงบประมาณของเทศบาล การตลาด ปรัชญา จริยศาสตร์ ศาสนาตะวันออก สถาปัตยกรรมโพสต์โมเดิร์น มานุษยวิทยา วรรณคดี และการบริหารรัฐกิจ ผมทำวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาโท 12 ฉบับ ขนาด 50 หน้าขึ้นไป แต่คุณไม่มีวันเห็นชื่อผมแม้แต่เล่มเดียว
 
ผมทำงานที่บริษัทออนไลน์แห่งหนึ่งซึ่งหาเงินได้เดือนละหลายหมื่นเหรียญด้วยการรับเขียนเรียงความต้นฉบับให้นักศึกษาที่ทุจริต ผมทำงานที่นั่นเต็มเวลาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2547 ช่วงเปิดภาคเรียน ผมมีงานมากกว่า 20 ชิ้นขึ้นไป
 
ธุรกิจกำลังรุ่งเรืองในช่วงเศรษฐกิจถดถอยเช่นนี้ ระหว่างการสอบกลางภาคและปลายภาค นักเขียนในบริษัทเกือบ 50 คนยังไม่พอต่อความต้องการ
 
คุณจะแปลกใจกับภาษาเขียน "ระดับวิทยาลัย" ที่ไม่ได้เรื่อง ผมเห็นคำที่สะกดผิด อย่างน่าใจหาย ทุกรูปแบบ นักศึกษาเหล่านี้ก็น่าเวทนาจริงๆ บางคนเขียนรายการซื้อของให้ถูกต้องยังไม่ได้ด้วยซ้ำทั้งๆ ที่เรียนระดับบัณฑิตศึกษา พวกเขาต้องการความช่วยเหลือเรื่องการเรียน และต้องมีคนช่วยให้ผ่านวิชาต่างๆ แต่พวกเขายังไม่รู้ตัว
 
ผมหากินกับความสิ้นหวัง ความหดหู่ ความไร้สมรรถภาพที่เกิดจากระบบการศึกษา ปีนี้ผมจะได้เงินราว 66,000 เหรียญ (1,980,000 บาท) แม้จะไม่มากนักแต่ก็มากกว่าที่นักการศึกษาตัวจริงได้รับ
 
ฤดูร้อนที่แล้ว หนังสือพิมพ์ เดอะ นิวยอร์ก ไทม์ รายงานว่า ร้อยละ 61 ของนักศึกษาปริญญาตรียอมรับว่าตนทุจริตในการสอบและงานที่ได้รับมอบหมายไม่ว่าแบบใดก็ตาม แต่แทบไม่ได้พูดถึงเรื่องรายงานที่เลือกหัวข้อเอง และไม่ได้บอกว่าแตกต่างอย่างไรจากการลอกผลงานที่ถูกตรวจจับได้ง่ายกว่า หรือว่าทำไมนักศึกษาจึงโกงตั้งแต่แรก ผมหวังให้บทความนี้เปิดประเด็นดังกล่าว ตัวผมเองคิดจะล้างมือจากวงการ ผมเหนื่อยกับการช่วยให้นักศึกษาอเมริกันดูเหมือนเป็นคนเก่ง
 
ตอนที่นักศึกษาภาควิชาธุรกิจคนนี้ติดต่อผมก็เป็นช่วงปลายภาคเรียนแล้ว ซึ่งช่วงนั้นผมมักสาละวนกับเส้นตายต่างๆ และต้องเขียนวันละ 20 ถึง 40 หน้า ผมทำข้อเสนอโครงการวิจัยขนาดสั้นให้เธอเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน โดยเสนอว่าควรศึกษาความเชื่อมโยงระหว่างการประกอบธุรกิจที่ผิดจริยธรรมซึ่งเพิ่มขึ้น กับรูปแบบของการเปิดเสรีทางการค้า ข้อเสนอผ่านการอนุมัติ และตอนนี้ผมมีเวลาหกวันที่จะทำให้เสร็จ ซึ่งไม่ถือว่าด่วนมากจนเรียกแพงๆ ได้ ราคามาตรฐานของงานนี้คือ 2,000 เหรียญ (60,000 บาท) ผมจะได้ส่วนแบ่งครึ่งหนึ่ง
 
ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากผมตกลงรับทำ ผมก็ได้รับอีเมลว่า “ส่งแหลงข้อมูลให้แล้ว ขอบคุณ”
 
ผมไม่ได้ตอบกลับในทันที หนึ่งชั่วโมงต่อมา ผมก็ได้รับอีเมลอีกฉบับว่า
 
“ได้ข้อมูลส่งให้ยัง บอกด้วยตอนนี้อยู่ไหน ยากผ่านโปเจกเทอมนี้”
 
 
นักศึกษาคนนี้ไม่เพียงน่ารำคาญ แต่เธอยังสื่อสารสั้นๆ เหมือนกวีนิพนธ์ไฮกุรหัสลับที่ยิ่งส่งก็ยิ่งอ่านไม่รู้เรื่อง ผมบอกเธอว่าผมตั้งใจทำงานของเธออย่างเต็มที่ และบอกไปว่าได้รับข้อมูลแล้ว ถ้ามีคำถามจะติดต่อกลับไป แล้วผมก็ไม่ใส่ใจอีก
 
จากประสบการณ์ ผมมีนักศึกษาสามประเภทที่ใช้บริการคือ พวกที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง พวกที่เรียนไม่ได้เรื่อง และพวกที่รวยแต่ขี้เกียจ
 
โปรดอ่านต่อในฉบับเดือนมกราคม 2555

11
คุณชอบบทความนี้ไหม?เชิญให้คะแนน
พิมพ์ | อีเมล

เรื่องยอดนิยม ...
  1. ความทรงจำเรื่องช้าง
  2. ปฏิวัติกีฬาโอลิมปิกกันเถอะ
  3. ความสำคัญของการประท้วงด้วยความสงบ

ประเภทของ บทความ

แสดงความคิดเห็น

ชื่อ*
อีเมล*
ความคิดเห็น*
Disclaimer : Reader's Digest reserves the right and authority to display your postings or not, and modify your posts to remove offensive material, remove vulgar comments, remove insults or delete any other content deemed inappropriate, at our discretion.
ท่านต้องการอ่านทุกเดือนไหม
สมัครสมาชิกนิตยสาร รีดเดอร์ส ไดเจสท์ สรรสาระ เพียง 996 บาทต่อปี

เรื่องเด่นประจำสัปดาห์

อาหาร

เต้าหู้ผัดเต้าซี่

ผู้มีชื่อเสียง

วาทศิลป์แห่งปัญญาของในหลวง

แรงบันดาลใจ

บุคคลแห่งปีของเอเชีย

อาหาร

สลัดผักร็อกเก็ตและชีส

ท่องเที่ยว

อิสตันบูล

แรงบันดาลใจ

ราชาวานรแห่งอุปรากรปักกิ่ง

ธันวาคม 2554

วาทศิลป์แห่งปัญญาของในหลวง
ติดต่อเรา

เรื่องขำขันของคุณมีค่า 1,000 บาท

หากมีเรื่องตลกเฮฮาที่เกิดขึ้นจริง เรามีรางวัล 1,000 บาท สำหรับเรื่องที่ผ่านการคัดเลือกและได้รับการตีพิมพ์ 

ผู้โชคดีได้รับรางวัลประจำปี 2555

ติดตามผลรายชื่อผู้โชคดีที่ได้รับรางวัลจากเราได้ที่นี่