เงาสะท้อนของชีวิตที่อยู่อย่างสมศักดิ์ศรี

ขณะที่คุณอ่านบทความนี้อยู่ผมไปอยู่ในทุ่งหญ้าอันแสนสุขแล้วผมเป็นช้างป่าตัวหนึ่งในจำนวนน้อยนิดที่โชคดีได้อยู่จนแก่ตายผมอยากเล่าเรื่องราวของชีวิตผมและบทเรียนที่ผมได้รับมาจากช่วงเวลาหลายปีที่ท่องไปตามป่าใหญ่และทุ่งหญ้าให้คุณฟัง
By ทิปู ซุลตาน
ขนาดตัวอักษร AA AA | พิมพ์ | อีเมล

ผมเกิดบนเนินเขาที่มองลงมาเห็นแม่น้ำรามคงคาของอินเดียจำได้ว่าตัวเองซุกตัวอยู่ในครอบครัวใหญ่อันอบอุ่นและเสียงกึกก้องที่สร้างความมั่นใจของบรรดาป้าๆน้าๆญาติๆและย่าผู้ชาญฉลาดของผม
 
เราเจอพ่อบ้างเป็นครั้งคราวโดยเฉพาะเวลาที่พ่อตกมันพ่อเป็นช้างพลายชั้นดีที่ช้างอื่นเกรงกลัวแต่อนิจจางาคู่งามเสลาของพ่อและ
การชอบฆ่าคนขณะที่บุกเข้าทำลายพืชผลทำให้พ่อเรียกความสนใจจากผู้ชายผิวซีดขาวสองสามคนที่สวมกางเกงขาสั้นตลกๆกับหมวกทรงแข็งๆพวกเขาเรียกพ่อว่าไอ้ถึกและฆ่าพ่อตายย่าเตือนว่าผมได้นิสัยไม่กลัวใครจากพ่อย่าทายว่าถ้าหากผมประมาทงาของผมจะถูกส่งไปประดับห้องรับแขกของมนุษย์ให้ดูหรูหรานี่เป็นคำเตือนที่ผมจำขึ้นใจ
 
ช้างไม่เชื่อเรื่องวิญญาณอมตะเราไม่เป็นเจ้าของสิ่งใดนอกจากศักดิ์ศรีคนเป็นพวกที่ไม่เชื่อเรื่อง“ข่ายใยชีวิต”พวกเขาสะสมงาช้างชั่งน้ำหนักและวัดขนาดของมันแล้วนำไปตั้งโชว์หรือไม่ก็เอาไปเก็บไว้ในห้องมืดๆมีฝุ่นเขรอะซึ่งที่นั่นไม่ได้ให้งาช้างใช้ทำประโยชน์อะไรสมัยที่ย่าผมยังสาวงาของช้างเป็นของขบเคี้ยวรสอร่อยสำหรับให้เม่นแทะกิน!
 
สมัยโน้นช้างมีผืนป่าและทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาลให้ท่องเที่ยวไปและเราก็ท่องได้ตามอำเภอใจเราไม่ค่อยเจอะเจอมนุษย์มากนักนอกจากพวก(เอน)คุชชาร์ (เลิกเอน)(พวกเลี้ยงสัตว์เร่ร่อน) ไม่กี่คนในช่วงฤดูหนาวชีวิตตอนนั้นสุขสงบดีมาก
 
ตอนช่วงเป็นหนุ่มผมแยกตัวจากครอบครัวไม่ช้าก็เริ่มใช้เวลานานๆอยู่กับช้างพลายตัวอื่นๆที่วัยเดียวกันพวกเราติดตามช้างพลายอายุมากกว่าที่โตเต็มวัยและเลียนแบบพฤติกรรมของพวกเขาผมรู้สึกเบื่อทุ่งหญ้าต้นสูงๆตามแนวฝั่งแม่น้ำรามคงคาจึงย้ายไปยังทุ่งหญ้าที่เขียวชอุ่มกว่าทางตะวันตกริมแม่น้ำคงคาอันเชี่ยวกรากช้างหลายฝูงชุมนุมกันอยู่ตรงนั้นทุกฤดูร้อนไม่นานนักผมก็สร้างชื่อว่าเป็นช้างโทนที่ไม่เกรงกลัวใครยินดียืนหยัดสู้กับช้างที่แก่กว่าตัวใหญ่กว่าผมได้แผลและรอยฟกช้ำหลายแห่งแต่ก็ยังทระนง
 
เป็นช่วงเวลานี้เองที่ผมค้นพบว่าหญ้าที่มนุษย์ใช้เวลาเก็บเกี่ยวนานหลายชั่วโมงนั้นกินอร่อยนี่เป็นเหตุให้เกิดความอลหม่านขึ้นในบรรดาหมู่บ้านหลายแห่งผมยังค้นพบว่าโดยเนื้อแท้แล้วมนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์ที่ขี้กลัวไม่ไว้ใจสิ่งมีชีวิตอื่นที่ไม่ใช่มนุษย์แม้พวกเขาจะทำเป็นกล้าเวลาร้องตะโกนขว้างปาก้อนหินและจุดประทัดแต่แค่ผมแกล้งทำท่าพุ่งเข้าใส่ก็พอจะไล่มนุษย์ให้วิ่งเปิดไปแล้วผมก็กินอาหารต่ออย่างสงบ
 
การกินพืชผลของมนุษย์ทำให้ผมแข็งแรงขึ้นและตกมันนานขึ้นไม่ช้าก็ไม่มีช้างโทนตัวไหนในราชาชีที่หาญกล้ามาท้าทายผมได้ผมจีบช้างพังหลายตัวมาเป็นเมียและกลายเป็นพ่อของลูกช้างมากมายและแล้วฤดูหนาวปีหนึ่งชีวิตผมก็ถึงคราวตกต่ำ
 
มัลลิกาเมียรักของผมกับลูกอีกสองตัวถูกเจ้าอสุรกายเหล็กที่ชื่อ“รถไฟ”แล่นทับมัลลิกากับลูกสาวคนโตของผมตายขณะพยายามปกป้องลูกคนเล็กไม่ให้ถูกรถไฟทับหัวใจผมแหลกสลายปีต่อมาผมเกือบตายหลังจากถูกไฟดูดเมื่อสัมผัสกับรั้วไฟฟ้าผมสลบไปกว่าเจ็ดชั่วโมง
 
โปรดอ่านต่อในฉบับเดือนธันวาคม 2554

3
คุณชอบบทความนี้ไหม?เชิญให้คะแนน
พิมพ์ | อีเมล

เรื่องยอดนิยม ...
  1. ฆาตกรรมยามฟ้าสาง
  2. ผู้หญิงตกรถไฟ
  3. มหันตภัยดินโคลนถล่ม

ประเภทของ บทความ

แสดงความคิดเห็น

ชื่อ*
อีเมล*
ความคิดเห็น*
Disclaimer : Reader's Digest reserves the right and authority to display your postings or not, and modify your posts to remove offensive material, remove vulgar comments, remove insults or delete any other content deemed inappropriate, at our discretion.
ท่านต้องการอ่านทุกเดือนไหม
สมัครสมาชิกนิตยสาร รีดเดอร์ส ไดเจสท์ สรรสาระ เพียง 996 บาทต่อปี

เรื่องเด่นประจำสัปดาห์

อาหาร

เต้าหู้ผัดเต้าซี่

ผู้มีชื่อเสียง

วาทศิลป์แห่งปัญญาของในหลวง

แรงบันดาลใจ

บุคคลแห่งปีของเอเชีย

อาหาร

สลัดผักร็อกเก็ตและชีส

ท่องเที่ยว

อิสตันบูล

แรงบันดาลใจ

ราชาวานรแห่งอุปรากรปักกิ่ง

ธันวาคม 2554

วาทศิลป์แห่งปัญญาของในหลวง
ติดต่อเรา

เรื่องขำขันของคุณมีค่า 1,000 บาท

หากมีเรื่องตลกเฮฮาที่เกิดขึ้นจริง เรามีรางวัล 1,000 บาท สำหรับเรื่องที่ผ่านการคัดเลือกและได้รับการตีพิมพ์ 

ผู้โชคดีได้รับรางวัลประจำปี 2555

ติดตามผลรายชื่อผู้โชคดีที่ได้รับรางวัลจากเราได้ที่นี่