นาทีกู้ชีวิต
เย็นวันที่อากาศเหน็บหนาวในรัฐมินนิโซตา เฮาเวิร์ด สนิตเซอร์ล้มลงตรงทางเท้า 96 นาทีต่อมา ชีพจรของเขาก็ยังไม่เต้น เขารอดตายมาได้อย่างไร
By แกรี สเลดจ์
เมืองกูดฮิวในรัฐมินนิโซตามีประชากร 1,176 คน ไม่มีไฟจราจร เป็นชุมชนเล็กๆ ที่ห่างจากเมืองใกล้ที่สุดคือรอเชสเตอร์ไป 48 กิโลเมตร เฮาเวิร์ด สนิตเซอร์ พ่อครัววัย 54 ปี โชคดีที่ได้พบเมืองนี้
เชฟวัย 54 ปีผู้นี้ย้ายมาอยู่ที่นี่กับแทมมี ไรอัน แฟนสาว เมื่อปลายปี 2553 หลังถูกปลดออกจากงานภัตตาคารที่เคยทำ เขาวุ่นกับการซ่อมแซมบ้านและลดน้ำหนักที่มีอยู่ 99 กิโลกรัม ด้วยกำลังใจจากแฟนสาว เขาจึงออกกำลังกายสม่ำเสมอที่โรงยิม เธอไม่อยากให้เขาเหมือนอดีตสามีที่จบชีวิตเพราะหัวใจวายเมื่อปี 2547
บ่ายวันที่ 5 มกราคม 2554 สนิตเซอร์กลับบ้านหลังออกกำลังกายมาหมาดๆ เขาทำสลัดและหมักสเต็กทูน่า 2 ชิ้นเพื่อเตรียมย่างโดยที่ยังสวมชุดกีฬาอยู่
ระหว่างที่ทาสีห้องน้ำไปได้ครึ่งหนึ่ง เขานึกได้ว่าแก๊สในเตาย่างหมดจึงหิ้วถังไปเติมที่ร้าน ข้างนอกมีอุณหภูมิลบ 11.6 องศาเซลเซียส แต่ใช้เวลาแค่นาทีเดียวก็ถึง สนิตเซอร์จึงไม่เสียเวลาสวมกางเกงขายาวทับกางเกงขาสั้นที่นุ่งอยู่ เขาขับรถโตโยต้าไฮแลนเดอร์สีเขียว รุ่นปี 2001 ไปที่ร้าน
ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็เสียชีวิต
อัลและรอย โลเดอร์ไมเออร์ สองพี่น้องเจ้าของร้านรอยเอ็นอัลส์ ออโตเซอร์วิสในเมืองกูดฮิวกำลังปิดร้าน ทั้งสองอยู่ที่นี่มานานและเป็นอาสาสมัครดับเพลิงมาหลายสิบปี คนแถวนั้นมักแวะมาคุยเล่นด้วย พวกเขาจึงไม่แปลกใจที่เห็นเพื่อนสักคนเข้ามาทางประตูหลัง แต่หนนี้สิ่งที่ได้ยินทำให้ทั้งสองชะงัก
“มีคนหมดสตินอกร้านดอนส์!”
สองพี่น้องรีบวิ่งออกไป ที่อีกฟากของถนน มีชายแปลกหน้านอนแผ่บนทางเท้าถัดจากตู้โค้กใกล้ทางเข้าร้านดอนส์ฟูดส์ เพื่อนอีกคนคือแคนเดซี โคก้มตัวลงไปพยายามปลุกเขาให้ตื่น ทั้งสองมีคำถามผุดขึ้นในใจ ทำไมชายคนนี้จึงสวมกางเกงขาสั้นท่ามกลางอากาศหนาวจัด และนี่ไม่ใช่แค่ลื่นหกล้มบนน้ำแข็งแน่ๆ ชายคนนี้หยุดหายใจแล้ว
รอยวิ่งไปที่สถานีดับเพลิงซึ่งห่างไป 27 เมตร เพื่อนำรถกู้ภัยซึ่งมีถังออกซิเจนและเครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจ (เครื่องกระตุ้นหัวใจด้วยไฟฟ้า) ผู้ที่เกิดภาวะหัวใจหยุดเต้นขณะอยู่นอกโรงพยาบาลมีแค่ร้อยละ 5-10 เท่านั้นที่รอดชีวิต แต่ถ้ามีสาเหตุจาก ภาวะหัวใจห้องล่างเต้นรัว หรือวี-ฟิบ (ventricular fibrillation (V-fib)) และได้รับการกู้ชีพอย่างถูกต้อง ก็อาจทำให้หัวใจเต้นเป็นปกติได้ภายใน 30 นาที และอัตราการรอดชีวิตจะเพิ่มเป็นร้อยละ 30
ถ้าขาดออกซิเจนสมองจะเริ่มตายภายใน 5 นาที พวกเขาต้องเริ่มทำการช่วยนวดหัวใจและภายปอดหรือที่เรียกว่า ซีพีอาร์ แต่ปัญหาคือซีพีอาร์ที่ได้ผลมักใช้เวลาไม่เกิน 45 นาที ตอนนี้เป็นเวลา 16.57 น. สิ่งที่กลุ่มผู้ช่วยเหลือไม่รู้ก็คือ พวกเขามีเวลาจนถึง 17.42 น. เป็นอย่างช้าเพื่อให้อาการของเฮาเวิร์ด สนิตเซอร์ทรงตัวก่อนจะพาไปเมโยคลินิกในรอเชสเตอร์ ซึ่งเป็นโรงพยาบาลใกล้ที่สุดที่สามารถช่วยผู้ป่วยอาการหนักเช่นนี้ได้
“ต้องพาเขาเข้าไปข้างใน” อัลบอกโคเอน เขาสอดมือเข้าใต้รักแร้ของสนิตเซอร์แล้วอุ้มขึ้น ขณะที่เธอจับท่อนขาที่เย็นเฉียบ ทั้งคู่กระย่องกระแย่งหามชายแปลกหน้าตัวหนักเข้าไปในร้านดอนส์ฟูดส์
*16.59 น. -- เหลืออีก 43 นาที: เจเรมี เชเฟอร์ เวชกรฉุกเฉินระดับต้นของจากเมืองกูดฮิวเข้ามาในร้าน เขาเพิ่งจอดรถโรงเรียนที่ขับอยู่และกำลังจะซื้อขนมปังสำหรับมื้อค่ำ “ตอนเดินเข้าไป ผมแปลกใจมาก” เขาว่า “ตรงทางเดินช่องแรกถัดจากชั้นวางเนยถั่ว ผมเห็นอัลและแคนเดซีกำลังช่วยชายคนนี้” เชเฟอร์รีบรุดเข้าไปช่วยอีกแรง
17.00 น. -- เหลืออีก 42 นาที: รอยจอดรถกู้ชีพหน้าร้านแล้ววิ่งเข้าไปข้างในพร้อมถังออกซิเจนและเครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจ คนทั่วไปมักคิดว่าภาวะหัวใจหยุดเต้นคือหัวใจไม่เต้นเลย แต่บางทีก็หมายถึงหัวใจเต้นเร็วเกินไปหรือไม่เป็นจังหวะ ทำให้หัวใจห้องล่างไม่สามารถสูบฉีดเลือดไปที่ปอด วิธีเดียวที่จะช่วยผู้ป่วยคือหยุดการเต้นระรัวของหัวใจ อัลหยิบเครื่องช่วยหายใจชนิดมือบีบ มาครอบที่ปากและจมูกของสนิตเซอร์ เพื่อให้ออกซิเจนไหลเวียนเข้าปอด พวกเขา เริ่มนวดหัวใจด้วยการกดหน้าอก เพื่อให้มีการสูบฉีดเลือดเข้าสู่ปอด และหวังว่าจะเข้าสู่กระแสเลือดที่ไปเลี้ยงสมอง พวกเขากำลังทำในสิ่งที่หัวใจของสนิตเซอร์ทำไม่ได้แล้ว
17.01 น. -- เหลืออีก 41 นาที: ตอนนี้สนิตเซอร์ซึ่งมีสายโยงเข้าเครื่องกระตุกหัวใจยังแน่นิ่งไม่รู้สึกตัว ชั่วครู่เดียวการทำซีพีอาร์ก็หยุดลง การช็อกด้วยไฟฟ้าครั้งแรกทำให้ร่างของเขากระตุก หัวใจของเขากระเพื่อมแต่ยังไม่อาจรักษาจังหวะให้สม่ำเสมอ พวกเขาจึงทำซีพีอาร์ต่อไป
17.02 น. -- เหลืออีก 40 นาที: เสียงไซเรนดังจากข้างนอก เป็นทีมเจ้าหน้าที่ดับเพลิงของเมืองกูดฮิว ไม่นานนักตามด้วยเจ้าหน้าที่เวชกรฉุกเฉินระดับต้นและระดับสูงจากซัมโบรตาและเรดวิงซึ่งอยู่ใกล้ๆ ในเวลาเช่นนี้ต้องการทุกคน เพราะการทำซีพีอาร์นานๆ เป็นงานที่เหนื่อยเกินกำลังคนคนเดียว จังหวะการกดหน้าอกที่ต้องการคือ 100 ครั้งต่อนาทีโดยไม่พัก การกดแต่ละครั้งต้องเร็ว ลึก และหนัก ทำซีพีอาร์คนละ 2 นาทีจนกว่ามือจะเป็นตะคริวหรือเมื่อยล้า แล้วคนถัดไปจึงเข้ามาแทน มีชายและหญิงทั้งสิ้น 23 คนผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันทีละคน สนิตเซอร์โชคดีที่หลายคนในกลุ่มผู้ช่วยเหลืออยู่บ้านหรือเพิ่งกลับถึงบ้าน ถ้าเขาเกิดอาการก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง ทุกคนที่มาช่วยก็คงยังอยู่ที่ทำงานกันหมด
17.03 น. -- เหลืออีก 39 นาที: สายด่วนแจ้งขอความช่วยเหลือผ่านไปยังทีมฉุกเฉินทางอากาศของเมโยคลินิกในรอเชสเตอร์: มีชายหมดสติ.. หัวใจหยุดเต้น.. กำลังทำซีพีอาร์.. อากาศวันนั้นแย่ตลอดทั้งวันจึงไม่อนุญาตให้เฮลิคอปเตอร์บิน แต่ตอนนี้สภาพอากาศเริ่มดีพอที่นักบินจะลองเสี่ยง
|
| |||||
แสดงความคิดเห็น
| ชื่อ* | |
| อีเมล* | |
| ความคิดเห็น* | |
Disclaimer : Reader's Digest reserves the right and authority to display your postings or not, and modify your posts to remove offensive material, remove vulgar comments, remove insults or delete any other content deemed inappropriate, at our discretion.
คุณชอบอะไรมากกว่ากันระหว่าง...?
กิจกรรม ล่าสุด
กิจกรรม ล่าสุด
คุณ เลือกเอง
คุณ เลือกเอง
เรื่องราว ที่น่าสนใจ
เรื่องราว ที่น่าสนใจ
|
แรงบันดาลใจ
 |
สุขภาพ & การแพทย์
 |
อาหาร & สูตรอาหาร
 |
บ้าน & สวน
 |
เรื่องเล่า & สัมภาษณ์
 |
| บทความแรงบันดาลใจทั้งหมด | สุขภาพ & การแพทย์ทั้งหมด | อาหาร & สูตรอาหารทั้งหมด | บ้าน & สวนทั้งหมด | เรื่องเล่า & สัมภาษณ์ทั้งหมด |
| ข้อมูล |  | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| ลูกค้าสัมพันธ์ | |||||
| |||||
